บันทึกถึงลูกรัก... เป้าหมายในชีวิต

"Hope is a good breakfast, but it is a bad supper."
Francis Bacon

ลูกอาจเคยได้ยินได้ฟังมาเสมอๆว่า การที่เราจะประสบความสำเร็จได้นั้น เราควรตั้งความหวัง และกำหนดเป้าหมาย ที่แน่นอนให้กับชีวิตเสียก่อน แต่สำหรับพ่อ ไม่คิดเช่นนั้นเลย เมื่อได้พบเห็น และสัมผัส กับชีวิตของคนที่สังคมเรียกว่า คนที่ประสบความสำเร็จ กลับพบว่า บางคนในกลุ่มนั้น เดินเฉไปจาก เป้าหมายเดิมเสียด้วยซ้ำ มีไม่กี่คนหรอก ที่สามารถเดินไปตามทาง ที่ตัวเองขีดได้ พ่อจึงมาคิดว่า การตั้งเป้าหมายนั้นดี แต่ไม่ควรตั้งให้สูงเกินกำลัง ไม่ไกลเกินเอื้อมถึง

มีคำพูดเก๋ไก๋ในหมู่คนหนุ่มสาวบอกเราว่า "ฝันให้ไกลแล้วไปให้ถึง" พ่อยังไม่ปักใจเชื่อเรื่องนี้นัก ลูกลองคิดดูสิ การดำเนินชีวิตมีตัวแปรมากมายเพียงใด มิพักต้องพูดถึงความลังเลใจของเราอีก เราต้องทุ่มเทแรงกาย แรงใจ ฉุดกระชากลากถูเพียงใด เพื่อพาชีวิตไปสู่เป้าหมายสูงสุด ที่หลายๆคนเรียกมันว่าความสำเร็จ เอาเข้าจริงๆแล้ว แค่การนิยามคำว่า "ประสบความสำเร็จ" ยังยากเต็มทน ก็แค่ไหนล่ะที่จะเรียกได้ว่าสำเร็จ คำว่าหยุด ไม่มีความหมายสำหรับสิ่งที่พุ่งไปข้างหน้าอย่างแรง แม้ว่าจะหยุดได้แล้ว ก็ยังมีแรงเฉี่อย ส่งต่อไป อีกหลายก้าว และเมื่อวันที่ผู้คนซึ่งรายล้อมเรา บอกให้เรารู้ว่า "คุณทำสำเร็จแล้ว" ลองนึกต่อไปอีกหน่อยว่า เรายังต้องใช้ความพยายามอีกกี่เท่า เพื่อรักษาความสำเร็จนั้นให้อยู่กับเราให้นานที่สุด ที่หนึ่งไม่จีรังยั่งยืนอะไร สถิติใหม่ๆเกิดขึ้นทุกวัน

พ่อไม่อยากให้ลูกสาวของพ่อ เอาความสุขที่ได้หยุดชื่นชม ความงามของทุกจังหวะชีวิต เอาความสุขที่ได้ สูดลมหายใจเข้าช้าๆ เอาความสุขที่ได้จากการระบายยิ้มให้ชีวิตในทุกๆวัน ไปแลกกับเป้าหมายสูงสุด ซึ่งเป็นเพียงภาพสมมติที่คนอื่นวาดให้เรา แต่จงตั้งเป้าหมายเล็กๆ ที่คิดว่าความสามารถของเราในขณะนั้น พาเราไปถึงได้อย่างไม่ลำบากนัก อาจจะเดิมพันให้สูงขึ้นอีกนิดก็ได้ แต่ต้องคิดว่า ยังอยู่ในขอบเขต ที่เราสามารถรับมือไหว เพราะสุดท้ายแล้ว ทางไปสู่เป้าหมาย จะแคบเสียจนมีเพียงแค่ตัวของลูกเท่านั้น ที่เดินทางไปได้

การตั้งความหวังไว้ไกลๆ การกำหนดเป้าหมายไว้สูงส่ง ทำให้เราไม่มีเวลาหยุดดูดอกไม้ริมทาง ไม่เห็นภาพสายหมอกยามเช้า มองข้ามภาพดวงอาทิตย์ลับทิวเขา ไม่มีโอกาสสัมผัสวิถีชีวิต ของผู้คนตลอดสองข้างทาง แม้แต่ลมที่พัดมาปะทะใบหน้า ยังไม่ทำให้เราชื่นชมต่อการมีชีวิตอยู่เลย

สเน่ห์ของการตั้งความหวังเล็กๆคือ การได้ชื่นชมความสำเร็จได้บ่อยครั้งกว่า และหากว่าล้มเหลว ก็จะมีบทเรียนให้เราศึกษามากกว่า แต่เชื่อเถิดว่า หากลูกมีแนวทางในการกำหนดเป้าหมายที่ดี ความล้มเหลวย่อมเกิดขึ้นได้ยาก ชีวิตมีต้นทุนไม่เท่ากัน อย่าเอาความฝันของเราไปเปรียบกับใคร ฝันเล็กๆของลูก อาจเป็นความฝันที่ไร้ค่าของคนบางคน แต่ก็อาจยิ่งใหญ่กว่าฝันของใครอีกหลายคน พ่อไม่อยากให้ลูกสูดลมหายใจเข้าลึกๆครั้งเดียว เพียงเพื่อจะกลั้นลมหายใจไปตลอดเส้นทางสู่เป้าหมายอันยาวไกล แต่อยากให้ค่อยๆหายใจเข้าช้าๆ ผ่อนออกระหว่างทาง แล้วหายใจเข้าไปใหม่เมื่อถึงจุดหมายซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นไปสู่จุดหมายอื่นต่อไป

ลูกอาจจะคิดว่า พ่อสอนให้ลูกเป็นคนเฉื่อยชาไร้จุดหมายหรืออย่างไร เปล่าเลย เป้าหมายในชีวิต ก็เหมือนกับผลลัพธ์ ในสูตรคำนวณทางคณิตศาสตร์ ที่เต็มไปด้วยตัวแปรมากมาย พ่อเป็นคนประเภท ไม่สนใจว่า คำตอบจะถูกหรือผิด เพราะความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ในสายตาของพ่อคือ "วิธีทำ" ต่างหาก

หากมีใครมาถามลูกสาวของพ่อว่า ความฝันของพ่อคืออะไร จงตอบเขาไปเถิดว่า ความฝันหรือเป้าหมายของพ่อ คือการก้าวไปสู่จุดมุ่งหมายเล็กๆ อย่างมีความสุขในทุกๆวัน และพ่อก็แอบหวังว่า ลูกจะมีความฝันใกล้เคียงกับพ่อ

ขอให้ลูกสาวของพ่อจงมีแต่ความสุขในทุกๆลมหายใจ
รักลูกเสมอ

ขอขอบคุณ : www.dawisa.com